چرا فاطمه زهرا، زهرا(س) نامیده شد

سرویس اندیشه و معارف ایکنا برای درک هرچه عمیق‌تر معرفت دینی در ایام فاطمیه، برآن است تا در چند شماره با عنوان «سوگ آگاه» فقرات و بخش‌های برگزیده‌ای از جلسات معنوی در کتاب «حلقه وصل رسالت و امامت» آیت الله وحید خراسانی آمده را با مخاطبان خود در میان بگذارد؛ اکنون شماره هشتم این مجموعه که به صفحات 248 تا 251 اشاره دارد را می‌خوانیم.

اسم، علامتِ مسماست. اسمای ما اسماء زمینی است و یک عده، اسم آسمانی است؛ اما آنچه که محیر است این است که فاطمه زهرا(س) ۹ اسم دارد. اما این نوع اسم، نه زمینی است نه آسمانی؛ کسی که اسمش این است، خودش چیست؟ هیچ مقامی بالاتر از مقام «عندالله» تصور نمی‌شود؛ آنجا آسمان محو است، عرش و کرسی و لوح و قلم نابود است، مقام عندیت است.

در روایت دقت کنید؛ هر سه به نقل از شیخ صدوق از ابی‌عبدالله جعفر بن محمد صادق(ع) است که: «چرا زهرا، زهرا نامیده شد؟» در این باره روایاتی است. این روایات خیلی عمیق است:

روایت اول: این است که وجه این است که وقتی در محراب می‌ایستد، نور او در افق اعلی آنچنان می‌تابید که ستاره‌های آسمان برای اهل زمین می‌تابند. باید فکر کنید که چه نوری است و چه روحی است! نوری که از محراب مسجد مدینه سیر کرده تا به عرش و کرسی رسیده، مثل ستاره بر آن نورافشانی کرده است؛ این در دنیا.

روایت دوم: این است؛ فرمود: خدا در ملأ اعلی قصری به او می‌دهد که آنقدر در افق بهشت چون ستاره معلق بوده و به جای متکی نیست و به اراده خدا مصون و متکی است. آن قصر برای اهل بهشت می‌درخشد و می‌تابد؛ همان‌طوری که کوکب در دریایی از آسمان و برای اهل زمین می‌تابد. معنی این جمله این است: فاصله تمام بهشت و بهشتیان با صدیقه کبری(س) به قدر فاصله زمین تا ستارگان است.

روایت سوم: این است؛ شیخ‌المحدثین صدوق از جابر نقل می‌کند که از امام ششم(ع) سوال کرد: «چرا فاطمه زهرا نامیده شد؟» لازم است بگویم ما حدیثی داریم و فقه الحدیثی، روایتی داریم و درایتِ روایتی. روایت یک باب است و درایت روایت باب دیگری؛ حدیث بابی است و فقه الحدیث باب دیگر، اشارات و لطایف و حقایقی است که در اهل بیت (ع) است؛ این‌ها در دسترس هر کسی نیست. من مختصر می‌گویم، شرحش یک کتاب است؛ بیان امام دراصلِ لقبِ زهرا قریب به این است که از نور عظمت خدا خلق شده است. منشأ این درخشندگی این است که وقتی خدا او را از نور عظمت خودش آفرید، بر سماوات و ارض تابید. باطن چنین باطنی است؛ روح و جوهرِ حقیقتِ او از نور عظمت خداست.

نور حضرت زهرا(س) در صلب اشرف انبیاء

نوری که ریشه عظمتش از عظمت خداست و در مرتبه و مقام عندیت ملیک مقتدر است بعد از تنزل در عالم طبیعت، ظرف وجودی او صلب اشرف انبیاء است. حال کفو او کیست؟ آن کسی که که اگر نبود، هیچ کسی کفو او نبود.
علی بن ابی طالب(ع) چه کسی بود؟ کسی که جبرئیل بین زمین و آسمان گفت: لافتی الا علی. کسی که یک ضربتش به اتفاق عامه و خاصه افضل من عباده الثقلین. کسی که در لیله المبیت به جای پیغمبر(ص) خوابید و همه ملکوت را متحیر کرد. چنین کسی کنار بدن فاطمه زهرا(س) گفت:« ای کاش علی مرده بود».