اعمال ام داوود از مشهورترین و پرفضیلتترین اعمال روز ۱۵ رجب است که ریشه در سیره اهل بیت(ع) دارد. این عمل معنوی که شامل روزه، غسل، نماز و دعای مخصوص است، بهعنوان ذکری مجرب برای رفع ظلم، دفع بلا، گشایش امور و برآورده شدن حاجات شناخته میشود و مؤمنان بسیاری هر سال با امید و توکل آن را بهجا میآورند.
خداوند در سوره معارج برای توصیف روحیه کافران از واژه «طمع» استفاده و اشاره میکند؛ کافرانی که درخواست عذاب میکردند و خلاف دستورات پیامبر عمر گذراندند، اکنون چه توقعی دارند؟ آیا نمیدانند که بهشت جای کافران نیست؟
وقتی پای تربیت به میان میآید، گویا پدران در یک تقاطع تاریخی ایستادهاند: از یک سو، خرد جمعی و الگوهای سنتی، نقشهایی مشخص برای آنان تعریف کردهاند؛ از سوی دیگر، موج مدرنیته، با سبک زندگی جدید، ارزشهای متفاوت و مطالبات تازه از خانواده، همان نقشها را به پرسش میگیرد. در این میانه، سادهترین و در عین حال دشوارترین پرسش این است: پدر خوب کیست؟
مدرس مباحث تبلیغی درباره اعتکاف نوجوانی با تأکید بر شعار امسال اعتکاف «معنویت، اتحاد و استقامت» گفت: ایجاد «قرارهای عاشقانه» ماهانه و اهدای یادبودهای نمادین به عنوان راهکاری برای ماندگار کردن حال خوش معنوی نوجوانان پس از پایان این مراسم پیشنهاد میشود.
حضرت علی(ع) در پاسخ به نامه اهانتآمیز معاوینه معدودی از فضائل اهل بیت(ع) را بیان و در ادامه تصریح میکنند: «اگر خداوند آدمی را نهی نکرده بود که خود را بستاید، فضایل فراوانی را نقل میکردم كه دلهاى مؤمنان به آنها خو گرفته است و گوشهاى شنوندگان آنها را ناخوش ندارد».
یک کارشناس دینی گفت: نوجوان لازم است فرصتی بیابد تا توقف کند، این توقف، موجب کشف توانمندیهای درونی، ایجاد حرکت و خروج از ریتم تکراری روزمره میشود و همان رشد فردی است که اعتکاف برای نوجوان به ارمغان میآورد.
یک روانشناس گفت: در جامعه ایرانی که مردان با فشار نقشهای سنتی مانند «قوی بودن»، «نانآوری» و «عدم ابراز احساسات» روبرو هستند، خانواده میتواند با تبدیل شدن به فضایی امن و عاری از قضاوت، به سلامت روان آنها کمک کند. این منطقه امن جایی است که مرد میتواند بدون ترس از تضعیف شدن، ضعفها، نگرانیها و احساسات خود را بیان کند.
حضرت علی(ع) در نامه 28 نهجالبلاغه با جملاتی کوتاه اما پر مفهوم سه فضیلت اهل بیت(ع) با استناد به آیات قرآن را در پاسخ به نامه پر از عیبجویی معاویه بیان کرده است.
صحن حضرت زهرا(س) را باید تماشا کرد؛ نه به خاطر اوج شکوه و هنر و علم و زیبایی، بلکه برای تماشای نمادی از عشقورزی هزار ساله ما ایرانیها به آستان مقدس علوی.