
در بسیاری از شهرستانها،
خبرنگاران حرفهای به دلیل کمبود حمایت و نبود دفاتر رسمی رسانهها و مشکلات اقتصادی رنج میبرند. همین موضوع باعث شده که در سالهای اخیر، عموم، بیشتر به سمت صفحات مجازی، کانالهای محلی و گروههای خبری در پیامرسانها گرایش پیدا کنند. شهرستان بابلسر نیز از این قاعده مستثنی نیست و با وجود ظرفیتهای فراوان اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، این روزها از نبود یک ساختار منسجم خبری و رسانهای رنج میبرد.
خبرنگاران رسمی و حرفهای که میتوانند پل ارتباطی میان مردم و مسئولان باشند، به دلایل مختلف از جمله مشکلات مالی، کمبود حمایتهای نهادی و نبود دفاتر خبری فعال، کمتر در عرصه حضور دارند.
در این خلأ، فعالان مجازی و مدیران کانالهای خبری در پیامرسانها و شبکههای اجتماعی جای خالی رسانههای حرفهای را پر کردهاند.
هر چند سرعت اطلاعرسانی در فضای مجازی بالاست، اما نبود معیارهای حرفهای روزنامهنگاری مانند صحتسنجی، رعایت بیطرفی و احترام به حقوق افراد، گاه موجب انتشار شایعات، بزرگنمایی یا حتی بیاعتمادی عمومی میشود.
این وضعیت اگرچه در ظاهر به رونق جریان خبری منجر شده است، اما صدای مردم بابلسر را در میان هیاهوی خبرهای ضد و نقیض و غیر مستند گم میکند.
نبود خبرنگاران حرفهای یعنی نبود یک «صدای مسئولیتپذیر» که بتواند دغدغههای مردم را منتقل کند و هم مسئولان را به پاسخگویی وا دارد.
برای عبور از این بیسروسامانی، چند گام ضروری است؛
- حمایت جدی از خبرنگاران محلی در زمینه مالی، آموزشی و حقوقی.
- ایجاد یک انجمن یا خانه خبرنگاران بابلسر برای ساماندهی فعالان رسانهای.
- برگزاری دوره آموزشی وکارگاههای آموزشی برای فعالان مجازی برای آشنایی با اصول خبرنویسی و اخلاق رسانهای
رسانه اگر حرفهای، شفاف و مسئولانه باشد، نهتنها مردم را آگاهتر میکند، بلکه مدیران شهری را هم در مسیر پاسخگویی و خدمترسانی بهتر قرار میدهد. بابلسر با همه ظرفیتهایش، امروز بیش از هر زمان دیگری به چنین رسانهای نیاز دارد.
هدف این نوشتار نادیده گرفتن فعالان فضای مجازی نیست، بلکه خواسته اصلی این است که مسئولان فرهنگی استان به وعدههای خود نسبت به حمایت از خبرنگاران رسمی عمل کنند.
حمیدرضا گلمحمدیتواندشتی، خبرنگار بابلسری
انتهای پیام